Kralsın ivan gir soğuk sulara Köpeğinin başını okşa,  çocuğunu sev, ağacı çiçeği sev , doğayı güneşi yıldızları ve gökyüzünü sev, sen sevdikçe bizler senin beğen tuşuna basacağız. İnan bunu yapacağız

İşte İvan ve karısı Victoria

[View with PicLens]

Eskidendi, küçük Emrah yeni kasetini çıkartmış. “Hey taksi”  isimli
şarkısı patlamış.  Şehirdeki tüm taksilerin paynır teyplerine bağlı,
cırıztılı dandik kolonların da, hükmünü sürmeye başlamıştı.

Dolapdere’den bindiğim takside de o parça çalıyordu “Hey,hey,hey taksi,
bütün işlerim gitti aksi, heyyy dur taksi”.
Yol boyunca Küçük Emrah’ın niçin insanlara böyle bir şarkıyla seslenme
ihtiyacını hissettiğini düşünmedim elbette, kafam dahada eskideydi,
bıyıklarımın yeni terlediği yıllar da yaşadığım kasabadaki birahaneler
geldi aklıma. Bir kısmı gruplara ayrılmıştı kendi içinde. Müslüm çalan
birahaneler. Ferdi çalan birahaneler ve Orhan baba çalan birahaneler. Bunlara birde, genellikle en dandik pasajların, alt katlarında
kuytulara saklanmış, birayı en ucuz fiata satan, porno oynatan
birahaneri de eklemek gerekebilirdi, fakat o seçenek ancak en terso
zamanlarımızın, umutsuz çaresiydi.
Müslüm çalan birahaneler de ortam sertti. Kara
sevdaya tutulmuş gençler ağır ağır biralarını içerlerdi.
Adı konmamış bir eğlence yasağı vardı, sanki kurallarını Müslüm babanın
koyduğu. Bir kaç arkadaş gidip biraz eğlenceli şen şakrak muhabbet
yaptınız mı, ufaktan ters bakışlarla başlayan taciz,  gerekirse tuvalete
giderken omuz atmaya kadar giderdi. Eğlenenlerin, dayak
yediği birahaneler diye adlandırabilecek bu birahalere gitmek için ya
çok umutsuz olmanız gerekirdi, ya da kasabaya yeni göç etmiş bir
yabancı.
Ferdi çalan birahanelerin ortamı da genelde pek eğlenceli sayılmazdı.
Yaşı büyük abiler ve oto sanayi kalfaları, ortalığıda çok velveleye
vermeden, sakin sakin konuşup içerlerdi. O birahanelere onsekizinde
takılmaya başlayanlar çoğunlukla ondokuzuna gelmeden kız kacırip
evlenmiş olurlar dı. Bu sebepten  oralar da pek iyi bir tercih sayılmazdı…

O yüzden hep Orhan baba çalan birahanelere giderdik. Çünkü gidecek
başka yerimiz yoktu. Arasıra orada Sezen, Nilüfer ya da Erkin
baba çalardı. Gençtik, kanımız kaynardı. Ama birahanelerin, teybe kasedi
takan ağır ağbileri, bir burada ara sıra böyle kıyaklar yaparlardı. O
yüzden en iyi tercihimiz Orhan baba çalan birahalerdi….

Eskiden büyükşehirler dışında hiç bir yerde disko ve bar olmadığı için, hafta sonları düğün salonlarında  adına çay denilen kasetçalarlı Dj’lerin çaldığı , gençlerin manitalarıyla geldiği finalinde ise  mutlaka kavgaların yaşandığı organizasyonlar  tertiplenirdi. Kısmen kendi içinde eğlenceliydi aslında,  sevgilinle gidebiliceğin pastane dışında başka bir şeyin olmadığı bir kasaba için harikaydı.  Fakat bu çaylarda ters bir hareket yapana yumruğu eğer sonunda feci dayak yiyecek olsanda çakmalıydın,  çakmalıydın ki bir daha ki çayda yerini tekraralabilesin o yüzden asıl amacı eglence olan bu çaylarda zaman  zaman şiddetli kavgalar yaşanırdı. Ve büyük ihtimalle çaya bizle gelen Alaattinin çoğu Maykıldan olan 623 hareketini sergileyeceği pistin çevresinde, ona bakacak olan kızların sevgilileri pislik yaparak kavga çıkaracaktı, olsundu. Allattin uzun boylu sırık gibiydi  en az iki kişiyi devirirdi,  bizde kasabaya misafir gelmiş serseri bir misafirimizi yalnız bırakmaz kavgaya girer ortalığı yıkardık. Yıkardık ta Tüm bunların sebebi yeni tanıdığım Alaattin’in bildiği “Maykıl hareketlerinden” olması pek de tatmin edici değildi.Tamam kasetini çift kasetlide birisinden kopyalamıp dinlemiştik de, tarzımız değildi. Hayır böyle bir organizasyonda asla çalmaz da, keşke  çıkacak kavganın sebebi Genesis grubunun Mama şarkısı  veya Rainbow Pink Floyd olsaydı,  fakat kader  ağlarını örecek ve bu çayda mutlaka çalacak olan Smooth Criminal parçasın da kalp atışı hareketiyle başlayıp Maykıl danslarını  sergileyecek olan  Alaattin başımıza mutlaka bela olacaktı. Daha geçenlerde George Michael benzeri birini onun Faith parçasında kırmışlardı. Evet kesinlikle birileri gelip Alaattin’e o iğrenç espiriyi yapacaktı. “Hey Maykıl Yandan Kaykıl”…

Devamı Gelebilir…


Yazıda geçen Parçalar Michael Jackson Smooth Criminal

Michael Jackson Bad

George Michael Faith

Genesis Mama Phil Collins

Burası Kalamış Sigaramız Kalmamış

Bilindiği gibi, komple duman altı olmuş güzel ülkemizde zar zorda olsa bir sigara yasağı mevcut. Yakında bu yasağın kahvehaneleri ve birahaneleri de içine alınarak genişletileceği söyleniyor. Fakat yeryüzüne Türk gibi sigara içmek terimini kazandırdığımız göz önüne alınırsa, bu yasağın kapsamının genişletildiği an çok şidetli yumruklaşmaların ve belkide Anadolu’nun ücra köşelerindeki bir takım meyhanelerde, bıçaklı baltalı kavgaların yaşanacağını düşünmekteyim. Bunu düşünmemin sebebi saçma sapan sebeplerden doğan pek çok kavgayı görmüş olmam. Mesela ben bir keresinde birahanenin birinde karşı masaya ballı muz gönderme sebebiyle başlamış ve sokakta dakikalarca devam etmiş bir kavga bile bilirim. Seyrederek biramı içmiştim çünkü .
Olacak biliyorum. Birahanalerde yasak başladığı zaman, dut gibi birisi sigarasını yakacak, öbür dut ona bilader sigarayı söndür diyecek. O sana mı sorucam diyecek. öbürü ona şişe fırlatacak beriki eğilecek ve şişe tam arkada oturan bana denk gelecek. Kafalarında oturduğum sandalyeyi kıracağım. ve belkide biri beni şişleyecek.

Öte yandan bakınca Beyaz’ın ilk programlarından birine katılan Okan Bayülgen’in canlı yayında zınk diye bir sigara yakması, bir eylem olarak değerlendirebilirmi. Değerlendirilir.Gerçi Program beyaz show’un 11 yıl önceki ilk bölümü ama ne farkeder.

Gazan Mübarek olsun Okan Bayülgen

Bu videoyu bildik magazin seslendirmesiyle seyretmek zorundayız böle oldu.

İşte Beyaz’ın 11 Yıl Önceki İlk Programı Konuk Okan Bayülgen

Sizlere beşinci sezonla ilgili çok önemli gelişmeleri bildirmek isterdim. Fakat ben vakit darlığından, daha birinci sezonunu bile seyredemedim.  Vakit darlığına ilaveten hayatımda bir takım teknik problemlerde mevcuttu. Örneğin uydu antenim son iki buçuk senedir bozuktu, binlerce kanal gösteren televizyonum birden bire , üzerinde Sirkeci’den iki ytl’ye alınma çubuk antenle birlikte, sadece NTV yi çeken bir zımbırtıya dönüşmüştü

Tek kanallı kalmıştım, fakat bu hayatımdaki ilk tek kanallı dönemim değildi. Çocukluğumda da tek kanallı bir dönem geçirmiştim ve şu anki öbürüne oranla daha eğlenceliydi. NTV kurtarırdı. ama o da Lost’u yayınlamadı. Zaten bir süre sonra televizyonun  üzerinden yere düşmekten dolayı çubuk anten de kırılmış, NTV’yi de hakkın rahmetine kavuşturmuştum. Artık ara sıra NTV de denk geldiğim Lost’un jeneriği bile haramdı bana.

Ama kader ağlarını yavaş yavaş örüyordu.

Çevremdeki herkes  bana Lost’tan bahsediyor, maillerime lost’la ilgili mailler düşüyor, dost meclislerinden , arkadaş geyiklerine uzanan geniş bir yelpazede hep Lost konuşuluyordu.  Dizi tam bir fenomen olmuştu. Kahramanları  magazin programlarında bile boy gösterirken. ben daha bir tanesinin ismini bilmiyordum.

En son TNT kanalıda Türkçe dublajlı olarak iki bölüm ard arda vermeye başlayınca, ortam kopmuştu, neredeyse ülke olarak  Lost’u seyredenler ve seyretmeyenler olarak bölünmek üzereydik.

En son olarakta, Pürtelaş  sokaktan başlayıp, Başkurt sokak,  Kazancı yokuşu ve  Ülker Sokak seklinde devam eden  şeytan üçgeninin en kral bakkalı,  İpek Gıda’ da karşılaştığım tablo karşısında da iyice ufaldığımı hissettim. İçeri her zaman ki gibi girdiğimde Bakkalın sahibi Gürcan abinin halka ve müşterilere açık bir konumda bulunan, adını sebil televizyon koyduğum 57 ekranına kitlenmiş, o sokaklardan bildiğim üç gence  yanaşıp sorduydum.

-Hayrola film mi bu

diğer ikisi kafasını kaldırmazken, Cihan bana dönüp ‘Uğur abi Lost’u bilmiyor musun? ‘ demişti.

“Ah” dedim kendi kendime. En azından bir iki bölümünü seyretsen , bir kaç oyuncuyu tanır içeri girer girmez A Lost’mu seyrediyorsunuz noldu diye sorardım.

Bu ne eziklikti Tanrım.

Gürcan abiye” Abi bunlar Lost olmuş” deyip çıktım. Canım sıkılmıştı artık buna bir son vermeliydim.

Eve gidip,  kendime içecek birşeyler hazırladım.  Bilgisayarı açtım, gurbetteki eşim online dı ona müjdeyi verdim Lost’u seyredeceğim…

İşlerimi bitirip Dizi yayınlayan sitelerden bir tanesinden, ilk bölümü laptopa ta açıp bir koltuğa uzandım, uçak düştüğünde uyumuşum. Bununda üzerinden 8ay geçti, bundan sonra heralde seyredemem.

Kahretsin, bu bana verilmiş  postmodern bir ceza herhalde. Öyle bir ceza ki bir tek ben farkındayım. İpek Gıdanın önünde son bir hatıra fotoğrafı çektirip 14 yıldır yaşadığım Taksim topraklarını terkettim. Şu an kimsenin bilmediği bir yerde yaşıyor ve çok az kişiyle görüşüyorum.

yakında ülkeyi de terkedeceğim heralde bu gidişle

İşte Lost’un 5. sezon fragmanı izleyelim, bir şey anlamayacak olsam da inadına ben de izleyeceğim…

-Bol alkollümü? Extra biramı abi ? Extra biralar kutu oluyor bizde yok abi, biz fıçıdan satıyoruz

-Hayır extra değil, ben daha alkollü bir bira istiyorum.

-Abi anlayamadım.

-Bak canım, bir ellilik bir bira bardağına yarısına kadar bira, yarısınıa kadar votka koy tamam mı?

-Tamam abi

Bilgisayar kontrollü çaydanlık yaptım sana

Daha güzel çay yapasın diye bana

Feysbuka da girersin olmazsa

Hatırımı sorarsın arada…

Tüm sigaralar bitti, bilemiyorum belki de bitmeliydi…

Buzdolabında zor günler için kısa mı kısa bir hint sigarası olucaktı

Mutfağa gitmişken

Bana İrlanda’nın kuzeyinden getirdiğin Bushmills’e biraz abanayım

Ve

Dandik Çin malı ışıldağın

Umut’un hatırası heykeli soktuğu psikozla kadeh tokuşturayım…

Bilemiyorum belki daktiloyu hayata geçiririm
Biraz temizleyerek

Ne yazacaksam böyle kendimi bilmeyerek ?

Ben Sen O

Ve

Biz Hepimiz…

- Gerçekten mi

-Evet

-Tanıdık matbaa var. Ben sana bir zarf yaptırırım, al sıkıntılarınıda git buradan…

Buzdan Hayeller (Noi Albinoi)

Çok sıkılanlara önerim bu film olabilir zaman zaman.

Sıkıntının baş döndürücü yoğunluğunun, İzlanda’nın soğuk buzlarla kaplı ufak bir taşra kasabasında bir gencin üzerine çöküşünün hikayesidir kısmen. Belki kendinizi şanslı hissedersiniz…

Filmle İlgili Daha Fazla Fotoğraf Burada

]]> http://www.tribalturk.com/2008/05/cok-sikiliyorum/feed/ 1